... گورستان عشق ...

آخرين بار كه او را ديدم گردنبند صليبي به او هديه كردم ...

گفت : من كه دوستت ندارم پس چرا به من هديه مي دهي ؟

گفتم : بر سر هر گوري صليبي مي نهند ، اين صليب را بر گردنت بالاي قلبت بياويز زيرا آنجا گورستان عشق من است !!!

ديوار 

مدتها بود كه پشت اين ديوار منتظر بود. منتظر بود تا از آن سوي ديوار اسمش را صدا كند تا به سمت ديگر برود. مهم نبود چگونه ، يا ديوار را مي شكافت ، يا از بالايش ، يا از زيرش نقبي ميزد . اين ديوار در هر سو تا ابد ادامه داشت و هيچ دري هم نداشت . زمان زيادي گذشته بود و همچنان احساس مي كرد كه بايد منتظر باشد تا صدايش كند . از پشت ديوار زمزمه هايي مي آمد . مي گفتند : نبايد به اين زمزمه ها گوش داد ، چرا كه آدم را به جنون مي كشاند اما او ديگر خسته شده بود ، از اين همه انتظار . از يك عدم اطمينان فرسايش گر . گوشش را آهسته به ديوار نزديك كرد و به آن چسباند . صداي خنده مي شنيد . صداي شادي . صداي ديگري . آنچه را كه مي شنيد باور نمي كرد . به ياد آورد گذشته را كه محكم مي گفت هيچ وقت پاي اين ديوار به انتظارت نمي آيم، من فكر مي كنم و مي فهمم . مي فهمم كه دل بستن ، بيهوده است . اما وقتي قلبش تسخير شد ، ديگر نتوانسته بود فكر كند . گوشش را بيشتر به ديوار فشار داد ، شايد اشتباه شنيده بود . اما نه . بعضي صداها هيچ گاه از ياد نمي روند . غمگين و نااميد نشد ، چرا كه صداي شادي شنيده بود اما سنگ شد . سرد شد . محو شد.

مدتها گذشت . او همانجا مانده بود . جزئي از محيط گشته بود . چيزي شنيد ، ضعيف ، اسمش را صدا مي كرد، توان تكان خوردن نداشت . ديگر سنگ شده بود ، با هر بار شنيدن صدايش تركي مي خورد . مي خواست فرياد بزند اما نتوانست . صداها ، تركها، ادامه داشت. خرد شد و در پاي همان ديوار فرو ريخت و ديوار باز هم بلند تر شد.